.htaccess Rule – Redirect all pages to one specific page except an IP address

Ο λόγος περί “αγίου” φωτός

Επειδή είμαστε μπανανία, ας θυμηθούμε τα λόγια του νυν Μέγα Πρωτοπρεσβυτέρου (και διδάκτωρα θεολογίας) του Οικουμενικού Πατριαρχείου κ. Γεώργιου Τσέτση “Ο λόγος τώρα για την διαπόμπευση του αγίου φωτός με την οργανωμένη αεροπορική μεταφορά του στον ελλαδικό χώρο, συνοδεία κυβερνητικών παραγόντων, τιμητικών αγημάτων, ευζώνων και προσκόπων (και φυσικά τηλεοπτικών συνεργείων!), προκειμένου όπως ο νεοέλληνας γιορτάσει ‘αυθεντικό ελληνικό Πάσχα’. Ωσάν οι πρόγονοί μας να μη γιόρταζαν Ανάστασιν Χριστού προτού εφευρεθεί το αεροπλάνο!”.

Κατά τα άλλα, γνήσιε μαλάκα Έλληνα μικροαστέ, δεν δέχεσαι επουδενί να σταματήσει αυτή η κοροϊδία και τα εκατομύρια Ευρώ που κοστίζει αλλά και με την ίδια ευκολία δεν δέχεσαι την σίτιση των προσφύγων (λες κι οι παπούδες σου δεν ήρθαν πρόσφυγες απ’ τη Σμύρνη το ’22). Αν αυτό είναι το μέτρο της Χριστιανικής σας πίστης, ένα κερί σε αεροπλάνο, την ώρα που άνθρωποι πεθαίνουν γύρω σας, είστε μετεξεταστέοι στα Θρησκευτικά.

Ο Χριστός είπε πέντα βασικά πράγματα, μεταξύ αυτών το αγαπάτε αλλήλους και πως όποιος έχει δυο πράγματα να δώσει το ένα στον διπλανό του που δεν έχει κανένα. Αν θέλετε να λέγεστε καλοί Χριστιανοί και να πάτε στον Παράδεισο ΑΓΑΠΑΤΕ ΚΑΙ ΒΟΗΘΑΤΕ τον συνάνθρωπό σας. Αντί να ανάβετε κεριά δώστε ένα πιάτο φαΐ σε αυτούς που πεινάνε. Ο Χριστός περιμένει πράξεις, όχι λόγια. Καταλάβετε ότι η Εκκλησία είναι μπίζνα. Κάντε ότι είπε ο Χριστός για να μας σώσει, όχι ότι λέει ο παπάς για να κονομήσει.

Καλό Πάσχα με υγεία και πνευματική διαύγεια (μπας και σώσουμε αυτή τη χώρα…)

http://m.lifo.gr/articles/mikropragmata/98988

Το Πάσχα των «πρέπει»

Εχει πολλά, υπερβολικά πολλά «πρέπει» το νεοελληνικό Πάσχα. Ή μάλλον έχουμε εμείς τον τρόπο να κάνουμε τη χαρά ψυχαναγκασμό.

Φέτος έκανα μια γαϊδουριά. Ξέχασα, πριν αναχωρήσω για το εξωτερικό, για τις διακοπές του Πάσχα, να πάω στη βαφτισιμιά μου λαμπάδα. Το θυμήθηκα ενώ το αεροπλάνο μου βρισκόταν στις αρκετές χιλιάδες πόδια, οπότε δεν μπορούσα να κάνω τίποτε για να το διορθώσω. Μετά σκέφτηκα (για να νιώσω καλύτερα;) πως ένα κορίτσι 15 χρόνων δεν θα έπρεπε να περιμένει λαμπάδα. Ομως, αν ήθελα να θεωρούμαι σωστός νονός θα έπρεπε να είμαι τυπικός και δεν ήμουν. Εφευγα μακριά αφήνοντας εκκρεμότητες. Η αλήθεια είναι πως στην ηλικία της εγώ ντρεπόμουν κάθε φορά που μου έφερναν λαμπάδα και δεν ήθελα να την κρατώ, ειδικά αν είχε φιούμπες και λουλουδάκια. Ισως και η βαφτιστήρα μου να ένιωθε το ίδιο και να ανακουφίστηκε που την ξέχασα.

Μου άρεσε και με βόλευε αυτή η εκδοχή. Γλίτωσα, επιπλέον, το παιδί από τον καταναγκασμό του «πες ευχαριστώ στον νονό», «είπα», «δεν σε άκουσα, ξανάπες το». Το έχουμε περάσει όλοι. Ως βαφτιστήρια έχουμε υποχρεωθεί να διπλοφιλήσουμε νονούς που μας ήταν σχεδόν ξένοι για να τους εκφράσουμε την ευγνωμοσύνη μας για παπούτσια που ή έπλεαν στα πόδια μας ή μας στένευαν μέχρι δακρύων, ως νονοί δεν ξέραμε τι να πρωτοαγοράσουμε, τι να πρωτοκάνουμε για να ικανοποιήσουμε όχι τόσο τα βαφτιστήρια μας, όσο τους γονείς τους. Κάπως έτσι καταφέραμε (και οι δύο πλευρές), να μετατρέψουμε τη γιορτή σε έναν αγώνα (και μία αγωνία) γεμάτο «πρέπει»!

Εχει, λοιπόν, πολλά, υπερβολικά πολλά «πρέπει» το νεοελληνικό Πάσχα, ή μάλλον έχουμε εμείς τον τρόπο να κάνουμε τη χαρά ψυχαναγκασμό.

Πρέπει να παραστούμε σε οικογενειακά τραπέζια που θα μας πλήξουν αφόρητα, πρέπει να βάψουμε αυγά αντί να τα αγοράσουμε βαμμένα για να μην μας πουν ακαμάτηδες, πρέπει να ζυμώσουμε τσουρέκια με τη συνταγή της μακαρίτισσας της γιαγιάς μας (τα οποία πρέπει να φουσκώσουν αλλά για άλλη μία χρόνια δεν θα μας κάνουν τη χάρη), πρέπει να αγοράσουμε άλλα ρούχα για τον Επιτάφιο και άλλα για την Ανάσταση για να μην μας σχολιάσουν στο χωριό, πρέπει πρώτα τα Αναστήσουμε και μετά να φάμε και ας έχει γίνει το στομάχι μας κόμπος από την πείνα, πρέπει να δοκιμάσουμε τη μαγειρίτσα που μας περιμένει στο τραπέζι γιατί είναι το απόλυτα παραδοσιακό πιάτο και ας απεχθανόμαστε τα συκώτια και τα έντερα.

Και την Κυριακή του Πάσχα πρέπει να σηκωθούμε από τα χαράματα για να κάνουμε παρέα στον κουμπάρο που θα σουβλίσει, και πρέπει ενώ σουβλίζει να κάνουμε πως γελάμε με τα κρύα ανέκδοτά του και πως διασκεδάζουμε με τις απαίσιες μουσικές του, και μετά πρέπει να φάμε το αρνί ωμό ή καμμένο λέγοντάς του πόσο το πέτυχε, και πρέπει και να πέσουμε στα πατώματα και να του χτυπάμε παλαμάκια όταν θα χορέψει ζεϊμπέκικο. Αμέσως μετά πρέπει να σύρουμε τον καλαματιανό (έστω το χασαποσέρβικο) τον οποίο ούτε ξέρουμε να χορεύουμε, ούτε θέλουμε αλλά πρέπει!

Επιπλέον, τα τελευταία χρόνια πρέπει και να νηστεύουμε γιατί είναι πάλι στη μόδα. Γενικώς… πρέπει, αν θέλουμε να περάσουμε ένα αυθεντικό Ελλήνων Πάσχα. Και μπορεί εγώ με αυτά τα «πρέπει» να μην τα πήγαινα ποτέ καλά (καθώς δεν τρώω τη μαγειρίτσα και το αρνί και δεν χορεύω καλαματιανό), αλλά δεν μπορώ να μην θυμίσω στην πολυαγαπημένη βαφτιστήρια μου, το βαθύτερο νόημα της γιορτής: ότι στο πλαίσιο του «αγαπάτε αλλήλους» πρέπει να αγαπά και να συγχωρεί τον ασυνεπή αλλά μετανοημένο νονό. Που, με τη σειρά του, δεν πρέπει να την ξεχάσει ποτέ ξανά. Αυτά, και καλό Πάσχα. Πρέπει να το γιορτάσετε, γιατί πρέπει να τιμάμε τις παραδόσεις μας. Δεν πρέπει;

Alt Codes for Bullets, Symbols and Other Special Characters

Welcome to Useful Shortcuts, THE Alt Code resource!

If you are already familiar with using alt codes, simply select the alt code category you need from the table below.

If you need help using alt codes find and note down the alt code you need then visit our instructions for using alt codes page.

List of Alt Codes for entering Bullets and Symbols

Alt Code Symbol Description
Alt 1 White Smiley
Alt 2 Black Smiley
Alt 3 Heart
Alt 4 Diamond
Alt 5 Club
Alt 6 Spade
Alt 7 Bullet 1
Alt 8 Bullet 2
Alt 9 Bullet 3
Alt 10 Bullet 4
Alt 11 Male Sign
Alt 12 Female Sign
Alt 13 Quaver
Alt 14 Joined Quavers
Alt 16 Play Forward
Alt 17 Play Reverse
Alt 254 Stop
Alt 30
Alt 31
Alt 23
Alt 24 Up Arrow
Alt 25 Down Arrow
Alt 26 Right Arrow
Alt 27 Left Arrow
Alt 0129 Undefined – Normally generates a box

Priority & Difficulty levels for better Time Management

​Priority levels

The priority levels are as follows:
Priority 1: The tasks I have to get done today.
Priority 2: The tasks I really want to get done today.
Priority 3: The tasks I’d like to get done today.
Priority 4: The tasks that don’t have to get done today, but I can get a jump on them if I finish all the other priority-level tasks.

Difficulty levels

The difficulty levels are as follows:
Easy: Tasks that take an hour or less.
Medium: Tasks that take two to four hours.
Hard: Tasks that take more than four hours, which would constitute a day or more worth of work (four-plus hours). I usually break these tasks into smaller Easy and Medium tasks.