Ένα πολύ ωραίο post για το τι παίζει γενικότερα με τις Ελληνικές και Κυπριακές startups…

Ένα πολύ ωραίο post από το φίλο Haris Heizanoglou για το τι παίζει γενικότερα με τις Ελληνικές και τις Κυπριακές startups…

Για ένα διάστημα είχα την εντύπωση ότι όλη η Ελλάδα έψαχνε τη μεγάλη ιδέα κυκλοφορώντας σε TEDx και Open Coffees και σε σεμινάρια life coaching. Είναι απίστευτο πώς δημιουργήθηκε μέσα στην κρίση η μούφα των startups και πώς γύρω από αυτή στήθηκε μια ολόκληρη επιχείρηση εκμετάλλευσης, μια αγορά που ταϊστηκε από όλους τους δύστυχους wannabe enterpreneurs. Παράλληλα αναδύθηκαν μυθολογικές αφηγήσεις τύπου, “ο τάδε που έκανε το τάδε και τώρα βγάζει πολλά”. Όλο αυτό ντυμένο με υφάκι εξυπνακίστικο (τύπου “σας γαμάω όλους, απλά όχι ακόμα”) και τσιτάτα του Στηβ Τζόμπς έφτιαξε μια τάξη ανθρώπων που νομίζουν ότι η ζωή τους χρωστάει και κάποια στιγμή θα πιάσουν την καλή απλά έχοντας μια “καλή ιδέα”. Είναι ο ίδιος κοπαδισμός που οδήγησε στην ραγδαία άνοδο του Χρηματιστηρίου επί Σημίτη και στον καταποντισμό του στη συνέχεια.

Άκουσα χθες κάπου στην TV ότι στο Ισραήλ υπάρχει εταιρία που ξεκίνησε με αρχικό κεφάλαιο ένα ευρό και σήμερα βγάζει εκατομμύρια. Αυτό είναι ένα διαρκές επιχείρημα που προσπαθεί να μας πείσει ότι η αγορά τα κάνει όλα καλά και κουβαλάει μια αξιοκρατία που δεν προϋποθέτει να έχεις μπάρμπα στην Κορώνη ούτε πολλά φράγκα. Τέτοιες αφηγήσεις βέβαια συνήθως αποκρύπτουν κάτι, πάντα υπάρχει ένα κεφάλαιο από πίσω το οποίο δεν είναι απαραίτητα οικονομικό. Σε κάθε περίπτωση όμως, ακόμα και στην περίπτωση που τέτοια παραδείγματα επιχειρηματιών που πέτυχαν είναι απολύτως αληθή, δεν αποτελούν τον κανόνα, κάθε άλλο. Για κάθε ένα επιτυχημένο παράδειγμα τέτοιας επιχείρησης υπάρχουν κάποιες χιλιάδες αποτυχημένων, πράγμα αυτονόητο σε ένα σύστημα που η επιτυχία του ενός εξαρτάται από την αποτυχία του άλλου. Κι όμως, όλο αυτό αρνούνται να το καταλάβουν, ελπίζουν ότι αυτοί θα είναι οι τυχεροί, γιατί οι ίδιοι είναι “ικανοί”… και όλοι οι άλλοι που δεν πέτυχαν μέχρι τώρα οι άχρηστοι.

Το χειρότερο με όλους αυτούς είναι ότι τις περισσότερες φορές, σε σχέση με εμάς που είμαστε πραγματικά μέσα στην αγορά και δουλεύουμε, οι άνθρωποι αυτοί δεν έχουν καμία επαφή με αυτό που λέγεται εργασία, δεν γνωρίζουν τα προβλήματα της αγοράς πέρα από κάτι κλισέ (περί γραφειοκρατίας), και λένε απίστευτες βλακείες νομίζοντας ότι είναι γεννημένοι για να είναι αφεντικά. Είναι πολύ αστείο να τους παρακολουθείς να σου μιλάνε για “ποιότητα”, “efficiency”, για το πώς πρέπει να προωθείται ένα προϊόν και πόσο σημαντική είναι η επικοινωνία, κι όλα αυτά αναμασώντας τις σοφιστείες τους Steve Jobs… ακόμα κι αν οι ίδιοι πουλάνε ραπανάκια, λες και όλα είναι εφαρμόσιμα παντού.

Βέβαια ως startups δεν έχουν φράγκο πράγμα το οποίο είναι ακόμα πιο αστείο εκτός αν σε παίρνουν τηλέφωνο για να συνεργαστείς μαζί τους (μου έχει τύχει) οπότε είναι τραγικό.

Έκανα το λάθος σε κάποια φάση και είπα να βοηθήσω αφιλοκερδώς κάποιους που μου ζήτησαν κάτι 3d renders. Έκανα το λάθος και τους είπα ναι γιατί σκέφτηκα ότι θα είναι δουλειά μιας μέρας αλλά στη συνέχεια διαπίστωσα ότι επειδή οι τύποι δεν είχαν άλλη δουλειά να κάνουν νόμιζαν ότι κι εγώ δεν έχω άλλη δουλειά και ότι θα ασχολούμαι όλη μέρα μαζί τους. “Και να το δούμε έτσι και να το δούμε αλλιώς και μήπως να κάνουμε βίντεο, και δες πώς το έχουν κάνει στο site της apple, γιατί δεν το κάνουμε κι εμείς έτσι;” Εκεί φυσικά τους είπα ότι η Apple έχει πληρώσει πολύ καλά ένα team από 15 developers και 20 γραφίστες οι οποίοι δούλεψαν για έξι μήνες αποκλειστικά αυτό κι ότι εγώ δεν πληρώνομαι, χρωστάω το ΤΣΜΕΔΕ και μπορώ στην καλύτερη να διαθέσω δωρεάν 2 υπολογιστές για 2 μέρες γιατί οτιδήποτε παραπάνω με βάζει μέσα οικονομικά. Κάπου εκεί το κόψαμε αλλά είχα ήδη φάει μια βδομάδα με τηλέφωνα και συνεννοήσεις.

Αυτό που μου έμεινε όμως και μου κάνει εντύπωση είναι ότι υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να κάνουν μια δουλειά και να γίνουν entrepreneurs χωρίς να θέλουν να καταλάβουν ότι ο χρόνος του άλλου κοστίζει, ότι ο άλλος έχει κάνει μια επένδυση, έχει βάλει λεφτά για τεχνικό εξοπλισμό και software, έχει αφιερώσει χρόνο σε σπουδές για να μπορεί να δουλέψει σε αυτό που του ζητάς, πληρώνει ενοίκια, εφορίες και ασφάλιση… Σου λένε “θα κερδίσεις κι εσύ κάτι από τη συνεργασία μας”… Εκεί διαπίστωσα ότι πρέπει να τους λες στα μούτρα, “σιγά που θα κερδίσω ρε μαλάκα, έχω περάσει από 3 πανεπιστήμια και έχω στήσει μια επιχείρηση με τα λεφτά μου και τον ιδρώτα μου, λες να περιμένω να κερδίσω από εσένα τον τζαμπατζή;”

Πλέον τον καταλαβαίνω όμως τον τζαμπατζή wannabe entrepreneur… είναι αυτός που στη συνάντηση σκάει με ipad… όχι οποιοδήποτε tablet, συγκεκριμένα ipad. Ο άνθρωπος που δουλεύει σκάει με Laptop και μάλιστα PC.

Ναι γιατί όταν δουλεύεις πρέπει να έχεις ένα πληκτρολόγιο για να γράφεις κάτι παραπάνω από το LOL και YOLO και να μπορείς να κάνεις κι ένα unzip χωρίς να σπας τα αρχίδια σου…

πηγή: https://www.facebook.com/harisheiz/posts/10155825502240581

Share if you like...Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Pin on PinterestShare on TumblrEmail this to someone

Leave a Reply